Instalacja Linux'a & Windows'a
Liczba odwołań : 12385 autor : Tomasz Czwarno
Na początku instalacji należy ustawić partycje określające
wielkości dysków logicznych dla każdego z systemów. Najlepszym narzędziem do
tego celu jest fdisk pod Linux'a, który charakteryzuje się szerokim
wachlarzem możliwości i opcji - co nie znaczy, że jest on graficznym interfejsem,
ale wręcz przeciwnie programem działającym na linii komend.
Instalację obu systemów przedstawię na dysku 6,4 GB, oczywiście wszystkie
poniższe ustawienia mogą ulec zmianie ze względu na wielkość dysku oraz na
przydział pamięci między systemami. Zakładam, że na Windows przeznaczę 2,5 GB
reszta zaś przypadnie Linuxowi. A więc do dzieła, odpalmy płytę z Linuxem Red
Hatem 7.0, aby to uczynić trzeba ustawić odpowiednią opcje w BIOS'ie. Klikając
myszką parę razy dojdziemy do okna, w którym mamy zdecydować się, jaki typ
instalacji wybrać (Workstation, Server, Custom) - oczywiście jeszcze nie
będziemy instalowali Linuxa wiec, aby szybko ustawić partycje wchodzimy do opcji
Custom - która moim zdaniem zawsze jest najlepsza, bo wiadomo, co się
instaluje.
Następnym oknem, które nas powita jest okno z dwiema opcjami DiskDruid i
Fdisk. DiskDruidem zajmiemy się potem podczas instalacji samego Linuksa, teraz
wybieramy Fdiska.
Kilka opcji Fdisk które będą nam przydatne :
m |
- wyświetla wszystkie opcje |
p |
- wyświetla aktualny układ partycji |
a |
- nadaje lub odbiera aktywną partycje |
t |
- określa rodzaj systemu na partycji |
n |
- dodaje partycje (z opcjami p jak partycja podstawowa i e - jako rozszerzona) |
d |
- usuwa partycje |
w |
- zapisuje zmiany na dysku |
Teraz trzeba określić, jaki wygląd będzie miał nasz dysk, pod względem
partycji. Z Windowsem nie ma problemu jedna partycja nam wystarczy. Linux wymaga,
co najmniej dwóch partycji zwykłej z systemem i drugiej gdzie będą trzymane
pliki wymiany. Możemy maksymalnie ustawić 4 partycje podstawowe, no i masę
rozszerzonych. W dotychczasowym założeniu mamy możemy stworzyć 3 partycje
podstawowe i po sprawie, ale proponuje, aby rozbić Linuxa na kilka partycji, co
jest zalecane ze względu na większe bezpieczeństwo danych. Dysponując dużym lub
kilkoma dyskami można tak porozdzielać Linuxa, że nawet w czasie awarii systemu
lub któregoś z dysków będzie można odzyskać pozostałą część systemu lub danych.
Proponuje następujące rozwiązanie :
hda1> |
300 MB |
/root |
Linux - 83 |
hda2 |
250 MB> |
/swap |
Linux Swap - 82 |
hda3 |
3350 MB |
ext |
partycja rozszerzona |
hda4 |
2500 MB |
c: |
Win32(LBA) - c |
hda5 |
350 MB |
/home (ext) |
Linux - 83 |
hda6 |
3000 MB |
/usr (ext) |
Linux - 83 |
Teraz szybkie wyjaśnienie, o co chodzi i dlaczego tak. Z Windowsem to nie ma,
co tłumaczyć jedna partycja i już.
Linux natomiast oparty na całkiem innym systemie plików, różni się nieco od
Windowsa, ale dlaczego tak a nie inaczej, najlepiej będzie, gdy opisze
poszczególne partycje Linuxa :
|
/root
|
- w tej partycji znajduje się trzon Linuksa, 300 MB mu
wystarczy
|
|
/swap
|
- czyli przestrzeń dysku, która posłuży systemowi jako
pamięć wirtualna, około 2 razy pamięć RAM - 250 MB przy 128 MB ramu
|
|
ext
|
- niezbędne jest stworzenie partycji rozszerzonej, gdy
chcemy jeszcze dodać /home i /usr, w przeciwnym razie potrzebowaliśmy 5
partycji podstawowych, a mamy tylko 4. W takim przypadku 4 partycję
podstawową zamieniamy na partycję rozszerzoną określając jej wielkość, (czyli
pozostałe miejsce na dysku) i mając już to zrobione możemy tworzyć następne
partycje (rozszerzona).
|
|
/home
|
- partycja ta będzie zawierała informacje o wszystkich
użytkownikach tego komputera. Około 350 MB jest wystarczającą wielkością,
chyba, że chcemy, aby każdy użytkownik miał na swoim koncie jakieś inne dane,
w tedy trzeba się zaopatrzyć w więcej pamięci lub przypisać temu katalogowi
inny większy dysk. Zaletą tego rozwiązania jest to, że w czasie reinstalacji
systemu wszystkie dane użytkowników zostają bez zmian.
|
|
/usr
|
- na tą partycję nie ma co oszczędzać, bo tu będą
znajdować się programy instalowane przez użytkowników, po instalacji Linuxa.
Na StarOffice lub WordPerfect.
|
My tu gadu-gadu a trzeba założyć partycje.
Na początek w Fdisku musimy skasować wszystkie dotychczasowe partycje dysku.
Opcja "d", potem trzeba podać nr. partycji do usunięcia. Gdy wszystko
mamy jak nowe można zakładać partycje. Opcja "n". Po jej wybraniu
musimy określić, jaką partycję chcemy stworzyć - zwykłą czy rozszerzoną.
Naciskamy p - czyli zwykłą. Następnie naciskamy Enter, bo system spyta nas od
którego miejsca mamy zacząć tę partycję - Enter oznacza od początku - co znaczy
pierwszy wolny cylinder dysku. Następnie określamy wielkość partycji
"+300M" oznacza 300 MB. Tak samo tworzymy partycje wymiany. Następnie
trzeba stworzyć partycję rozszerzoną z 3 partycji podstawowej - myślę, że to
rozwiązanie jest racjonalne ze względu na to, że głowica dysku nie będzie
musiała przeskakiwać obszaru Windowsa tylko po prostu do niego nie dotrze -
nieco szybciej:). Tworzymy ją używając opcji "d" następnie
"e" - rozszerzona - i określamy jej wielkość jak powyżej. Następnie
tworzymy partycję podstawową dla Windowsa - Opcja "d", "p",
Enter, Enter - bo zajmiemy cały pozostały wolny obszar pamięci. Teraz tylko
zostało nam zająć się partycjami rozszerzonymi - co jest podobne jak w
przypadku konfiguracji partycji podstawowej.
No to mamy określone partycje. Opcja "p" pokaże nam jak wygląda
teraz obraz dysku - powinno to wyglądać jak na powyższym - no prawie tak jak
powyżej.
Teraz trzeba ustawić systemy, w tabeli powyżej określającej wielkości
partycji w ostatniej kolumnie są nazwy systemów, które trzeba ustawić a po
znaku myślnika identyfikator tego rodzaju systemu w Fdisku Linuxa. Sprawa jest
bardzo prosta. Wciskamy "t" potem nr partycji zgodnie z tym jak to
nam wyświetliła opcja "p" i wtedy wpisujemy 82, 83 lub c w zależności
od rodzaju partycji i systemu.
Teraz jeszcze zostało określenie aktywnej partycji i można zapisać zmiany i
instalować Windowsa a potem Linuxa.
Jako aktywną partycją ustawiamy opcją "a" partycję pierwszą
Linuxową czyli hda1.
Instalacja Windowsa
Nic trudniejszego - wkładamy dyskietkę startową lub odpalamy system z
CD-ROM'a formatujemy dysk c, instalujemy Windowsa i po robocie. Teraz po
restarcie systemu odpalany będzie tylko Windows - bo tylko jego zainstalowaliśmy.
Instalacja Linuxa
Nic trudniejszego - wkładamy CD-ROM'a z Linuxem i jedziemy. Trzeba pamiętać,
aby sprawdzić fdiskiem czy podstawowa partycja Linuxowa, ta gdzie ma się
znajdować /root jest aktywna, uwaga - linux może mięć kilka partycji aktywnych
równocześnie, tą samą opcją "a" kasuje się jak i ustawia aktywną
partycję. Wybraliśmy oczywiście instalację Custom.
Teraz czas na DyskDruida, musimy w nim określić co i na jakich partycjach ma
się znajdować - kilka kliknięć myszką. Partycję Windowsa zostawiamy nie tkniętą
natomiast w pozostałych określamy : / czyli /root, /swap, /home, /usr.
Następnie, trzeba będzie określić co chcemy zainstalować, hasł root'a
skonfigurować ewentualnie kartę sieciową ale najważniejsze skonfigurować
LILO. Jeżeli zakładamy, że będziemy kiedyś instalowali jeszcze raz Windows
to musimy wybrać położenie LILO w pierwszej partycji Linuxa - nie w MBR (Master
Boot Record). Na dole można określić który system ma się ładować automatycznie,
można też określić nazwy dla systemów np. linux - Linux i dos - Windows - mogą
to być dowolne nazwy które sobie zachcemy widzieć przy starcie komputera :) No
i to by było wszystko. Instalujemy linuxa - potrwa to koło 30 min w zależności
od instalowanych pakietów.
Po instalacji w trakcie odpalania komputera powita nas meni z wyborem
systemu - jeżeli określiliśmy aby "default" był Windows on się odpali
bez naciskania klawiatury, automatycznie z przerwą na kilka sekund. Strzałkami
można wybrać Linuxa i to wszystko.
Szlif Linux'a.
1. Zmiana systemu automatycznie odpalanego ze startem komputera.
Narazi opiszę jak zmienić system ładowany automatycznie z LILO podczas
starty komputera.
Pod Linuxem w pliku /etc/lilo.conf wystarczy zmienić nazwę systemu w
wierszu default=...
Zapisać zmiany w tym pliku. Następnie wpisać w lini komend "lilo",
aby dokonane zmiany odniosły sukces i zrestartować system poleceniem
ALT+CTRL+DEL.
|